Oef! Mijn autootje (bouwjaar 2005) is in juni weer door de keuring geraakt. Dus tot juni 2024 kan ik weer verder ermee. Maar mijn garagist, een vertrouwenspersoon sinds de jaren 70, gaat met pensioen, en dus moet ik een andere gaan zoeken, terwijl ik ondertussen ook 80 geworden ben.
Hoe gaat het verder lopen met mijn mobiliteit, indien mijn auto volgend jaar niet meer door de keuring geraakt? Ik woon niet ver van de stad. Maar door een heupoperatie kan ik niet meer fietsen.
Ik probeer nu zoveel mogelijk het openbaar vervoer te gebruiken. Er is een bushalte om de hoek, maar op de vier keren dat de bus aangekondigd staat, is ze er slechts één keer. Dan heb ik nog een bushalte op 400m en ook op 500m. Maar wat als ik op een dag niet meer tot daar geraak?
Het openbaar vervoer is een goede oplossing, maar niet als het zo onbetrouwbaar is. Ergens op tijd geraken is vaak gewoon onmogelijk. Om naar het station te gaan om een trein te halen, doe ik nu een beroep op buren of familie, want de bus er naar toe is te onbetrouwbaar. Maar dit is geen blijvende oplossing.
Bovendien werden enkele weken geleden twee haltes als stopplaats van Bus 1 in Heverlee, zonder enige informatie zomaar afgeschaft. Hiervan zijn vele mensen de dupe. Als reden aangeven dat er personeelstekort is, houdt geen steek, want de bus rijdt wel, maar ze stopt gewoon niet meer aan deze twee haltes. Hoe valt dat nog uit te leggen? Een zorginstelling aan één van deze haltes heeft noodgedwongen een regeling getroffen met de TEC, maar is dat geen schande voor De Lijn? Ik ben helemaal geen ‘invalide’, maar ik heb duidelijk een mobiliteitsprobleem, dat mij - mits een betere regeling van het openbaar vervoer - eigenlijk simpel op te lossen lijkt.
Zal ik dan toch nog (tegen mijn zin) een nieuwe auto moeten aanschaffen als deze volgend jaar niet meer door de keuring geraakt?’
Pieter Thys, ACV Openbare Diensten:
Het is een vicieuze cirkel: als je technische dienst door onderbemanning niet kan volgen, vallen er ook meer voertuigen uit en kan er geen frequent en voldoende aanbod aangeboden worden.
De buitengebieden en de kleine dorpskernen worden minder of niet meer bediend en worden afhankelijk van vervoer op maat: bij een mobiliteitscentrale reserveer je een rit om naar het kernnet gebracht te worden, en van daar kun je naar een Hoppinpunt gaan, waar allerlei vervoersmodi ter beschikking zijn: trein, bus, deelfietsen, deelauto’s, deelsteps …
Volgens minister Peeters laat dit systeem niemand in de kou staan. Ik heb daar twijfels bij. Is het realistisch en haalbaar dat kleinere voertuigen mensen in de buitengebieden oppikken en naar de hoofdlijnen brengen? Volgens mij gaan de ouderen, de mindervaliden … de pineut van zijn.
Vroeger kende je de dienstregeling en wist je wanneer de bus kwam. Nu moet je het vervoer op maat vooraf bestellen. Maar vandaag weet ik nog niet dat ik morgen hevige tandpijn krijg en naar de tandarts moet. Bovendien wordt alles digitaal geregeld, niet vanzelfsprekend voor mensen die minder digitaal vaardig zijn.
De basisbereikbaarheid wordt gefaseerd ingevoerd. Voor de regio Leuven komen er nog twee fases, waarbij het aanbod van De Lijn telkens zal verminderen. In de verstedelijkte gebieden zal de impact niet heel groot zijn, maar woon maar eens in zo’n buitengebied.
Er moet een koerswijziging komen. Wij hopen dat de volgende Vlaamse minister van mobiliteit de kaart zal trekken van een groene mobiliteit met een uitbreiding van het openbaarvervoersaanbod. Ook de vervoersregioraden spelen een rol. De steden en gemeenten hebben daar mandaten in. De burgemeesters en schepenen zitten mee aan het stuur om te bepalen waar er nog gereden wordt.
Daarnaast is er de implementatie van de basisbereikbaarheid. De Lijn, voogdijminister Lydia Peeters en haar voorganger Ben Weyts hebben het principe van de basismobiliteit, met ongeveer om de 750 m een halte, logelaten. In de plaats komt de basisbereikbaarheid. Daarbij concentreert De Lijn zich alleen nog op de kernlijnen: de hoofdverbindingsassen tussen de grote steden en het verstedelijkte gebied.
