Dat bewijst vooral dat de werkloosheid helemaal niet moet worden beperkt in duur zoals zo vaak wordt voorgesteld, zegt Karim Dibas, verantwoordelijke arbeidsmarktwerking bij ACV.
‘In december nog kwam Sammy Mahdi (CD&V) met het voorstel om het recht op een werkloosheidsuitkering na drie jaar stop te zetten. Ook volgens Axel Ronse (Vlaams Parlementslid, N-VA) zou een beperking in de tijd mensen sneller aan het werk doen gaan. Dat is larie, weten we al lang uit wetenschappelijk onderzoek. Er zijn altijd mensen die tussen de mazen van het net proberen te glippen, maar die worden meteen gesanctioneerd. Deze cijfers van VDAB bewijzen dat er een strak activerings- en opvolgingsbeleid is.’
Valkuil
Dibas pleit vooral voor maatwerk. ‘Het controle- en sanctiemechanisme is een streng apparaat met zelfs weinig marge voor verzachtende omstandigheden. Wie begeleiding vraagt, moet dat ook krijgen en op maat. Daar knelt het schoentje soms. Mensen krijgen vaak vacatures die helemaal niet passend zijn of worden geschorst als ze stoppen met een opleiding waarin ze problemen hebben. Daar treedt de VDAB te streng op. Als je een eerste aangetekende brief mist, dan krijg je al een tijdelijke sanctie, maar mensen moeten nog altijd beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt. Het probleem is dat mensen dat niet weten en dus ook niet ingaan op een volgende uitnodiging. Dat is juist een valkuil, want dat leidt tot definitieve sancties.’
Het beeld dat wordt opgehangen van langdurig werkzoekenden is niet juist, volgens Dibas. ‘Het klopt niet dat langdurig werkzoekenden niet willen werken en niets moeten doen, en dat door de werkloosheidsuitkering in tijd te beperken, werkzoekenden wel aan de slag zullen gaan. Werkzoekenden worden wel degelijk aangespoord om een baan te zoeken. Een groot deel van hen neemt deel aan een activeringstraject, werkervaringsstage of opleiding. Door de werkloosheidsuitkering te beperken in duur, straf je een hele groep mensen die hun best doen om werk te vinden.’
