‘De infrastructuur is er’, vertelt Lieselotte De Backer, projectmedewerker bij Klim vzw. ‘We hebben een boerderij die volledig rolstoeltoegankelijk is, uitgerust met snoezelfaciliteiten, tilliften en dieren. Het project wordt vandaag gebruikt door de zorgvragers van Klim, maar we zouden nóg meer kunnen doen.’
© Lieven Van AsscheDie ‘meer’ krijgt nu vorm in een sociaal ondernemend model van CM, Participo en Klim vzw. Deze zomer wordt de boerderij al opengesteld voor andere doelgroepen: scholen, buurtbewoners, vrijwilligers, ouders van kinderen met een zorgvraag. ‘Ons doel is om tegen 2026 een financieel zelfvoorzienende boerderij te hebben’, benadrukt Lieselotte.
Van zorg naar inclusie
Het project staat nog aan het begin. Ideeën worden getest, samenwerkingen verkend. Centraal staat de gedachte dat zorg geen afzondering hoeft te betekenen. Dat een kind in een rolstoel niet alleen zorg nodig heeft, maar ook ontmoeting, participatie en aanwezigheid in het maatschappelijk leven. Dat een buurt meer is dan huizen naast elkaar.
‘Wat we voor ogen hebben is een plek waar mensen mét en zonder beperking samen leven en werken’, zegt Lieselotte. ‘Waar een schoolbezoek niet stopt bij een rondleiding, maar leidt tot ontmoeting en samenwerking. We willen echte, alledaagse interactie die vanzelfsprekend wordt.’
‘Wat we voor ogen hebben is een plek waar mensen mét en zonder beperking samen leven en werken’
Lieselotte De Backer
Het project is daarmee niet alleen zorgvernieuwend, maar ook maatschappijkritisch. Het houdt ons als samenleving een spiegel voor: Hoe zichtbaar zijn mensen met een beperking nog? Hoe inclusief is onze samenleving?
Sociaal ondernemen als hefboom
CM kiest bewust voor sociaal ondernemen, niet als randactiviteit, maar als structurele strategie. Door in te zetten op economische duurzaamheid — via activiteiten die op termijn inkomsten genereren — willen CM, Participo en Klim vzw vermijden dat de snoezelboerderij afhankelijk blijft van losse subsidies.
‘We zoeken naar manieren om betekenis te creëren én financiële stabiliteit op te bouwen’, zegt Lieselotte. ‘Dat is geen gemakkelijke oefening. Maar het alternatief is dat mooie ideeën gewoon uitdoven bij gebrek aan middelen, expertise of ondersteuning.’
Denk aan schoolbezoeken, aan adoptieprogramma’s waarbij gezinnen of bedrijven peter worden van een dier, aan het verhuren van de serre voor buurtactiviteiten. Allemaal denkpistes die vandaag nog op de tekentafel liggen, maar die de boerderij weerbaarder moeten maken.
Waarom het nu moet gebeuren
© Lieven Van AsscheWat vandaag een zorgplek is die voorzichtig haar deuren opent naar de buurt, kan uitgroeien tot een broedplaats voor ontmoeting, rust, en gedeeld engagement. Maar zonder structurele steun en beleidsmatige verankering blijft dit een zoektocht met risico’s. ‘Toch is het geen experiment: we bouwen aan concrete verdienmodellen, van buurtgerichte activiteiten tot het maken van eigen producten’, benadrukt Lieselotte.
De infrastructuur is er. De expertise is er. De ambitie is er. Wat nog ontbreekt, is een beleid waarin projecten als deze kunnen groeien en inspireren.
De snoezelboerderij van Klim vzw is geen eindpunt, maar een begin. Een uitnodiging aan beleidsmakers, bedrijven, scholen en buurtbewoners om mee te bouwen aan een plek waar zorg, inclusie en ondernemerschap elkaar versterken.
De vraag is dus niet of dit project kan werken, maar hoe we het samen mogelijk maken.
Tekst Kathy Holbrouck
