Wij zijn op een tiental jaren erg gewend geraakt aan online pestgedrag. Opleidingen voor gebruik van sociale media beginnen meestal met de stelling dat ‘je wel iets moet kunnen verdragen’ en dat ‘het goed is dat de mensen zeggen wat op hun lever ligt’. Ik weet dat zo niet. Mij raakt het nog iedere keer. Niet zozeer dat iemand het niet eens is met wat we schrijven of zeggen. Na onze nieuwjaarsboodschap (zie www.visie.net) kreeg ik heel wat berichten. De meeste positief, maar ook kritische en zelfs afkerige reacties. Die storen me niet en meestal antwoord ik ook. Behalve als er geen vraag wordt gesteld of wanneer de schrijver op de man speelt. Wanneer men ‘onnozel manneke’ of andere beledigingen gooit in de plaats van het voorstel of idee te bekritiseren. En inderdaad … X is de koploper van de vuile opmerkingen en beledigende reacties.
Persoonlijk vind ik het wat eigenaardig dat we sociale media zo dicht in onze leefwereld laten komen, maar toch afkerig zijn om die beter te beschermen. Ik geef twee voorbeelden. Waarom is het nog altijd mogelijk dat je een account kan maken op een sociaal medium zonder dat je een elektronische identificatie moet doen? Ik zou het toffer vinden te weten dat in de digitale vriendengroep van mijn minderjarig kind enkel leeftijdsgenootjes binnen kunnen, of dat de mensen met wie ik online in debat ga echt bestaan en geen zeven (of zeventig) accounts hebben om hun eigen reactie te pimpen. Elektronische ID zou dat allemaal mogelijk maken. Een tweede voorbeeld. Als ik aan mijn brievenbus thuis een sticker ‘geen reclame aub’ kan hangen, waarom kan ik dat dan niet hangen aan mijn sociaal medium? Het zou misschien de marktmacht van die wereldspelers wat kleiner maken. Misschien zouden er spelers bijkomen en misschien zou dat niet zo slecht zijn.
In de Week tegen pesten denken we na over hoe we menswaardig kunnen omgaan met elkaar. Dat gaat volgens mij altijd voor op de winstmodellen van grote bedrijven. Laat ons daar eens over in gesprek gaan.
Peter Wouters, Voorzitter beweging.net
