Als nieuwe provinciaal directeur van beweging.net Vlaams-Brabant en Brussel is een van de taken van Julie om een sterk netwerk uit te bouwen, onder meer met partnerorganisaties zoals ACV, CM, Raak, Okra of Femma, om op te vangen wat er leeft in onze regio, en waar de organisaties uit dat netwerk mee aan de slag moeten.
Waarom koos je voor deze baan?
JULIE ¬ ‘Tot eind 2024 werkte ik bij ACV Puls. Ik heb dat vier jaar lang heel graag gedaan, maar gaandeweg merkte ik dat verschillende maatschappelijke worstelingen me richting beweging.net hebben gedreven. Er is nog te weinig participatie, we laten veel kansen liggen om iedereen te betrekken bij het maatschappelijk debat.’
‘Dat moeten we versterken op een positieve manier. Gandhi zei: Wat je voor me doet zonder mij, doe je tegen mij. Waarom worden langdurig zieken zelf bijna nooit gehoord? Laten we focussen op participatie en emancipatie, eerder dan op schuldigen aanwijzen.’
Je grote voorbeeld is je tante, zuster Jeanne Devos. Hoe heeft zij je geïnspireerd?
JULIE ¬ ‘Ze stond mee aan de wieg van een beweging die ontstond toen zeven vrouwen op de stoffige grond gingen samenzitten en besloten: we moeten iets doen. Huispersoneel in India werd ongestraft uitgebuit, verkracht en vermoord en niemand werd ter verantwoording geroepen. Vandaag is het een miljoenenbeweging die conventie 189 voor waardig werk voor huispersoneel erdoor kreeg bij de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO). De energie die daar van uitging, het geeft me nog steeds kippenvel.’
‘Vandaar mijn rotsvaste overtuiging: beweging maken werkt. Daarom schreef ik een boek over Jeanne en haar levenswerk.’
Wat zijn de grootste uitdagingen vandaag?
JULIE ¬ ‘Veel mensen hebben de moed verloren om zich te laten raken. Dat is de basis van Cardijns ‘zien, oordelen, handelen’. De overprikkeling die eigen is aan de samenleving vandaag maakt paradoxaal dat we ons niet meer laten prikkelen om te reageren tegen onrecht, en dat is gevaarlijk. We willen niet geconfronteerd worden met een gevoel van onmacht, en zo slaat de slinger dan maar door naar de andere kant. Het omgekeerde van liefde is niet haat – want dan raakt het je nog – maar onverschilligheid.’
‘Tot mijn 40ste heb ik zelf weinig racisme ervaren (Julie werd geadopteerd en heeft Indiase roots, red.). Mijn broer en zus die traditionele Indiase namen hebben, werden er al veel eerder en veel vaker mee geconfronteerd. Mijn Engelse voornaam vermomt zich hier als de Franse variant waardoor ik op papier Vlaamse roots zou kunnen hebben.’
‘De laatste jaren echter merk ik zelf ook dat racisme en vooroordelen toenemen. Dat uit zich in geen hand krijgen bij een ontmoeting, ervan uitgaan dat ik zeker geen Nederlands spreek of gewoonweg genegeerd worden als gesprekspartner in een gezelschap. Het is me trouwens al vaker overkomen dat mensen me inschatten als de privéchauffeur van Jeanne als we samen ergens binnengaan om een lezing te geven over mijn boek. Ik krijg dan een zitje achteraan in de zaal. Jeanne moet dan zeggen: Nee, Julie moet ook mee naar voren! Mensen zijn dan in de war als ze me mee op het podium zien gaan en me even later de werking van de ILO in Genève horen uitleggen. Is dat niet het basale onvermogen om in elkaar een gelijke te zien? Ik vind dat tragisch.’
Waar wil je op inzetten?
JULIE ¬ ‘Sinds ik gestart ben in deze baan bots ik op het ene schitterende project na het andere. Die moeten breder bekendraken. Net omdat ze zo waardevol zijn. Daarnaast wil ik het opnemen voor kwetsbare groepen, de culpabilisering een halt toe roepen. Mensen die wel een baan, een netwerk, een inkomen, goede gezondheid en eigen plek hebben zouden vanuit dat privilege moeten bijdragen aan zij die dat niet hebben. Het doet pijn te zien hoe ook deze slinger weer is doorgeslagen naar de andere kant: zij die niet gezond zijn, niet kunnen werken, geen thuis hebben moeten zich verantwoorden aan wie dat geluk wel heeft. Media missen steeds vaker die nuance: zie je iemand die wil profiteren of zie je iemand die pech heeft? Mensen vluchten niet náár hier, ze vluchten ergens van wég. Die realiteit omdraaien geeft valse gemoedsrust, een vrijgeleide om je niet meer te laten raken. Niet meewerken aan de oplossing maakt helaas dat je deel wordt van het probleem.’
'Niet meewerken aan de oplossing maakt helaas dat je deel wordt van het probleem'
Julie Hendrickx Devos
‘Ik heb het geluk om in Vlaams-Brabant en Brussel aan de slag te gaan. Veel mensen beseffen niet hoe uitgestrekt Vlaams-Brabant is. Samen met de grootstedelijke context van Brussel heb je niet alleen grote uitdagingen maar minstens evenveel kansen. Ik krijg een interessante broedplaats van mogelijkheden, expertise en creativiteit cadeau. Die wil ik inzetten om onder meer de mobiliteitsdruk, discriminatie en armoede in de regio aan te pakken. Een andere uitdaging is de zichtbaarheid van beweging.net. Toen ik in mijn omgeving aankondigde dat ik bij beweging.net ging werken, kreeg ik vooral veel vraagtekens: wat is of wat doet beweging.net eigenlijk? Bestaan die nog? Ik dacht meteen: ho maar, hier is werk aan de winkel. Beweging.net moet weer smoel krijgen.’
Tot slot: heb je een favoriet plekje in deze regio?
JULIE ¬ ‘Oh, ik heb er zovele. De energie die van Brussel als stad uitgaat, is uniek. Dichter bij huis kom ik tot rust bij de vijvers van het provinciaal domein. Ook het bos in mijn buurt doet mij in elk seizoen deugd, en vooral één bepaalde plek waar je vanop de heuvel een prachtig zicht hebt op Linden dorp. Daar komen de ideeën vanzelf.’
Tekst Tijs De Geyndt
