Een verraderlijk pleidooi, vindt hoofd van de ACV-studiedienst Chris Serroyen. ‘Een index in centen in plaats van procenten wordt voorgesteld als een socialere indexering, maar in werkelijkheid is er niets sociaals aan. Om te beginnen wordt niemand rijker van een indexering. Het corrigeert enkel, met enige vertraging, het koopkrachtverlies door de stijgende prijzen en beschermt zo zowel hogere als lagere inkomens tegen verarming.’
Zou een index in centen dan geen vorm van herverdeling zijn, omdat lagere inkomens daarbij een relatief grotere koopkrachtcorrectie krijgen dan rijkere? Ook dat is een kromme redenering, aldus Serroyen. ‘Er wordt immers helemaal niets herverdeeld. De lagere lonen behouden in het beste geval hun koopkracht, maar winnen niets. Wie wint, zijn de werkgevers en de aandeelhouders die een hogere winstmarge zien omdat ze werknemers met hogere lonen niet of minder moeten bijpassen. Zo’n zogenaamde ‘sociale indexering’ herverdeelt dus enkel arbeidsinkomens naar kapitaal, en vermogens zijn vandaag al veel ongelijker verdeeld dan lonen.’
‘Daar komt nog bij dat een beperktere indexatie van de brutolonen, in welke vorm dan ook, altijd leidt tot minder inkomsten voor de sociale zekerheid en voor openbare diensten. Omdat onze sociale zekerheid en publieke dienstverlening wél herverdelend werken, is de slotsom van een index in centen in plaats van procenten dus enkel minder herverdeling en meer ongelijkheid.’
