Als bedrijven tevreden zijn van de imterimkracht en die vast in dienst willen nemen, botsen ze nu op voorwaarden die hen verplichten om de uitzendwerker nog x aantal maanden als uitzendkracht in te zetten. Voor deeltijdse werknemers kan dat tot een anderhalf jaar oplopen in de praktijk. Daardoor lopen uitzendkrachten soms vast werk mis.
Het voorstel van Dermagne zou het onmogelijk maken om dergelijke clausule te verbinden aan een interimcontract met een duur van minder dan een maand. Zowel vakbonden als Unizo, Unisoc en Boerenbond – voor wie de schaarste aan werknemers zich laat voelen bij hun leden- waren vragende partij om de clausules aan banden te leggen.
Open VLD liet in een reactie op het voorstel van Dermagne in De Tijd optekenen dat het zich kant tegen het voorontwerp, dat volgens hen een grote hoeveelheid flexibiliteit uit de arbeidsmarkt zou halen. ‘Het verhogen van de tewerkstellingsgraad is voor de liberalen dan toch minder belangrijk dan ze beweren’, stelde Piet Van den Bergh, onderhandelaar van het ACV, eerder al in Visie vast. ‘Uitzendkantoren willen de werknemer niet langer zekerheid bieden dan met een weekcontract, maar verhinderen tegelijk ook dat mensen vast in dienst gaan bij de gebruiker. Dat is niet minder dan plat opportunisme op de kap van de werknemer.'
De twee petten van Alex Ronse (N-VA)
Update 14/12: In het voorstel kan het beding alleen worden toegepast op interimcontracten met een duur van minstens een maand. Daarnaast wordt het beding ook begrensd en mag het de duur van het contract niet overschrijden met een maximum van twee maanden. En voor wie zelf door een werkgever werd aangebracht bij een interimkantoor mag er gewoon geen sprake zijn van een beding.
‘Als dit goedgekeurd wordt, als dit realiteit wordt, dan betekent dat de doodsteek – en letterlijk de doodsteek – voor de hele uitzendsector in België’, stelde Ronse in de de commissie voor werk van het Vlaams Parlement. De vraag is met welke pet Ronse die bezorgdheid in de commissie uitte. Want pittig detail: Ronse is zelf medeoprichter van een interimkantoor. Met zijn uitzendbedrijf Sixie hij heeft dus ook persoonlijk belang bij het in stand houden van het aanwervingsbeding. Op de vraag welk aanwervingsbeding Sixie hanteert, kreeg Visie alleen het antwoord dat het ‘in lijn ligt’ met de voorwaarden van Accent, het uitzendbureau dat ook mee aan de wieg stond van Ronses bedrijf.
Bij Accent gaat het er volgens publiek toegankelijke informatie zo aan toe: werkgevers die een interimkracht van Accent willen overnemen kijken aan tegen een vergoeding van drie maanden loon, tenzij 125 ‘voltijds gepresteerde dagen’. In de praktijk betekent dat, dat iemand die halftijds werkt, meer dan een jaar vastzit aan het uitzendkantoor. De regels van Sixie liggen hier dus, naar eigen zeggen, mee in lijn.
Ronse sloot zijn betoog af met de woorden: ‘Ik gebruik het woord belangenconflict niet snel. Maar als dit echt op tafel komt, dan vind ik dat Vlaanderen onder uw leiding (minister Brouns, red.) een belangenconflict moet indienen.’ Het is niet zeker of de ironie van Ronses eigen woordgebruik hem ontging. Minister Brouns reageerde met de boodschap dat niet het Vlaamse, maar wel het federale niveau bevoegd is.
Het was eind november een opvallende passage in de Commissie voor Werk van het Vlaams Parlement. Axel Ronse, parlementslid voor N-VA, deelde met Vlaams minister van Werk Jo Brouns (CD&V) zijn ‘gigantische, persoonlijke bezorgdheid’. Oorzaak van die vrees zijn de plannen van federaal minister van Werk Pierre-Yves Dermagne (PS). Die bespreekt vrijdag met de andere regeringsleden een voorstel om het aanwervingsbeding beter te reguleren.
