Het sloeg iedereen met verstomming dat een socialistische voorzitter racistische en seksistische praat over zijn lippen krijgt, in wat voor toestand dan ook. Maar misschien moeten wij ons de vraag stellen hoe het komt dat iemand die duidelijk geen socialist is, aan de leiding kan komen van een socialistische partij? Verwachten wij nog voldoende van partijen dat ze volop handelen volgens hun overtuigingen?
Niet enkel linkse partijen zijn regelmatig het noorden kwijt, ook rechtse partijen deinzen er niet voor terug om hun standpunten even te parkeren. Volgens een aantal opiniemakers schuiven partijen op naar het centrum, maar ik kan mezelf niet van de indruk ontdoen dat partijprogramma’s vaak een samenraapsel zijn van standpunten en beleidsbeslissingen die alle kanten opgaan.
Hoe kan de kiezer een weloverwogen beslissing maken als partijen zelf niet weten waarvoor ze staan?
Controverses
Het is al langer duidelijk dat alle ogen gericht zijn op hoe extreemrechtse partijen naar de bevolking communiceren. Nu de PVV van Geert Wilders een verpletterende overwinning heeft behaald bij onze Noorderburen overheersen boodschappen over migratie, Sinterklaas en zwarte piet, en de (on)wil om deel te nemen aan de klimaattop, onze media. Dat is niet toevallig.
Het is soms hard zoeken naar werkelijk fundamentele verschillen tussen partijen in Vlaanderen. Op de vooravond van de verkiezingen kondigt Jan Jambon (N-VA) aan dat hij geen bezwaren ziet in een samenwerking met het Vlaams Belang. Ongetwijfeld zijn zo’n opgezochte controverses goed om de publieke aandacht te trekken, maar de boodschap van Jan Jambon blijft voor mij opmerkelijk.
Het voorstel om minderjarige asielzoekers onder te brengen in gesloten centra kwam van Vooruit, maar had net zo goed van liberalen, nationalisten of christendemocraten kunnen komen.
Er wordt niet gekeken naar de standpunten over wonen, economie, arbeidsmarkt, wat dan ook, om een samenwerking te overwegen, maar enkel of het mogelijk is om een meerderheid te vormen.
Dat voorbeeld komt van N-VA, waar het socio-economisch verhaal niet verder kan afstaan dan van dat van het Vlaams Belang. Maar ook bij andere partijen zien we dezelfde inhoudelijke leegte als het over fundamentele standpunten gaat.
De Vlaamse en federale regering blinken niet uit in krachtdadig beleid. De standpuntinnames lijken weinig doordacht en inwisselbaar over de partijen heen. Het voorstel om minderjarige asielzoekers onder te brengen in gesloten centra kwam van Vooruit, maar had net zo goed van liberalen, nationalisten of christendemocraten kunnen komen. Niemand kijkt even of het voorstel de ideologische toets van de partij doorstaat.
Botsen
Terugkeren naar het fundament, of de bestaansreden van een partij, om van daaruit een koers te varen te midden van de samenleving, kan kiezers volgens mij net overtuigen. Misschien vormt dat gebrek aan duidelijke ideologische koers wel het succces van de extremen?
Er valt veel te vertellen over Vlaams Belang en PVDA, maar niemand kan ontkennen dat het duidelijk is waarvoor ze staan. Toegegeven, het is gemakkelijker stellingen innemen zonder geplaagd te worden met het vooruitzicht van een regeringsdeelname.
Binnenkort zijn het verkiezingen. Of het nu terug Vivaldi, of Zweeds wordt, maakt momenteel in wezen niet zoveel verschil. Mij overtuigen met het argument dat het anders een extreemrechtse partij wordt, zal onvoldoende zijn om mij over de schreef te trekken. Daarom hoop ik de komende tijd op een nationalistische partij die volop voor Vlaamse autonomie gaat, en een liberale partij die staat voor individuele vrijheid.
Laat ideeën, ideologieën en standpunten maar goed botsen, zo weet ik op wie ik (niet) moet stemmen. Maar bespaar mij de makke debatfiches waarvan ik niet kan thuisbrengen bij welke partij ze horen.
