Geen alcohol op weekdagen, vaker sporten en bewegen (lees: afvallen), stoppen met roken, dagelijks stretchen, meer boeken lezen (boeken die je al hebt, je hoeft de stapel ‘ongelezen’ niet nog uit te breiden). Het zijn slechts enkele voorbeelden die ik bij vrienden en familie had opgepikt.
Toegegeven, dat dagelijks stretchen is mijn eigen inzending voor dit jaar. Dagelijks begeef ik me naar mijn yogamat om daar het voorbeeld te volgen van een veel leniger persoon, die in elk instructiefilmpje herhaalt dat ik vooral niets moet forceren. Te laat, denk ik vaker wel dan niet.
Om de kans op het vroegtijdig staken van dit voornemen te minimaliseren, heb ik voor mezelf geherdefinieerd wat falen betekent. Falen betekent in deze context namelijk niet dat ik één dag ‘vergeet’ te stretchen. (Of bewust weiger, wie zal het zeggen.) Ik faal pas wanneer ik mezelf twee opeenvolgende dagen niet tot op die yogamat weet te slepen.
Is dit het nu, mijn meest ambitieuze doel voor het komende jaar?
De redenering gaat als volgt: een gemiste stretchsessie gaat mijn onderrug niet spontaan doen verkrampen, maar vanaf twee opeenvolgende dagen van gemiste kansen, riskeer je al snel te vervallen in een nu hoeft het ook niet meer-mentaliteit.
Haalbaar
Ik heb mijn voorbereidingen getroffen. Het kon eigenlijk al niet meer mislukken, want die optie heb ik semantisch onderuitgehaald. En toch, toen ik mezelf opnieuw behoedzaam, maar beslist, aan het forceren was op die yogamat, schoot de gedachte mij plots te binnen. Is dit het nu, mijn meest ambitieuze doel voor het komende jaar?
Ik kon eender welk voornemen kiezen en koos voor iets dat in de eerste plaats haalbaar was. Vervolgens bouwde ik een mentaal vangnet op om me achteraf zeker niet gefaald te voelen. Je zou dit op verschillende manieren kunnen bekijken: jezelf verleiden tot succes, of met een minimale inzet voor een maximale genoegdoening gaan. Ik zal blijven stretchen, maar ik vond het vooral gemakzuchtig.
Toen nam ik op die yogamat een beslissing die ik iedereen ten zeerste aanraad. In plaats van goede voornemens, besloot ik stoute voornemens te maken. Denk grootser, denk gedurfder. Hoe mag het leven er in 2034 uitzien?
Biografie
Stouter nog, wat mag er op het einde van je leven in jouw overlijdensbericht staan? Een van mijn guilty pleasures, geef ik met enige aarzeling toe, is om overlijdensberichten te lezen. Het is niet dat ik er bewust naar zoek, maar als ik ze tegenkom, lees ik ze altijd.
Een van mijn guilty pleasures is om overlijdensberichten te lezen.
Veel korter dan hele biografieën zetten ze me aan het denken over wat een goed leven inhoudt. Niet dat die overlijdensberichten een antwoord bieden op die vraag, maar aan het denken zetten, dat doen ze wel.
Is het goede leven een groots leven waarin je zoveel mogelijk mensen raakt? Is het er een dat buiten zijn eigen oevers treedt en voor altijd een onvergetelijke indruk nalaat op de gelukkigen die ermee in aanraking mochten komen? Volgens mij is een goed leven het leven dat je voor jezelf invult. Er bestaat geen juist of fout antwoord. Zolang je zelf de pen vasthoudt.
Dus, wat zijn onze stoute voornemens als we opnieuw de pen vastnemen?
