Ze deelden openlijk hun mening over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. In Vlaanderen zijn we wel wat voorzichtiger. Behalve enkele mediatieke passages van ‘neutrale’ opiniemakers is er weinig beweging. Je kunt al bijna dromen hoe Stijn Baert of Isolde Van Den Eynde de actualiteit fileren in De afspraak.
Niet enkel bekende figuren houden hun politieke kaarten liefst dicht tegen de borst, iedereen heeft wel wat angst om gezien te worden. Van leerkrachten tot trainers van een lokale club.
Intimi
Dit is jammer, want politiek is niet enkel het domein van beroepspolitici en mag geen kring van intimi zijn. Politiek gaat ons allen aan en verbindt ons met belangrijke en minder belangrijke maatschappelijke thema’s.
Ik mis de politieke betrokkenheid van de gemiddelde Vlaming. Erger nog, eigenlijk wordt er weinig politieke inzet verwacht van de gemiddelde Vlaming. We kijken als trouwe toeschouwers naar hoe het circus passeert van dorp tot dorp en klagen achteraf over het optreden van de clowns. Dat zou meer mogen zijn, toch?
Er wordt weinig politieke inzet verwacht van de gemiddelde Vlaming.
Ik liet me verleiden om op te komen bij de recentste lokale verkiezingen. Mijn politieke carrière van drie weken heeft Sint-Niklaas er niet veel op vooruit geholpen.
Die traumatische deuk in mijn ego bespreek ik verder met mijn psycholoog. Waar ik het hier over wil hebben, is mijn ervaring met de status die je als politicus krijgt.
In een hokje duwen
Ik werk al bijna mijn hele professionele leven bij de vakbond. Jarenlang al geef ik informatie, schrijf ik stukken, sta ik te flyeren op drukbezochte plaatsen, over maatschappelijke thema’s zoals loon, veiligheid of pensioenen. Maar pas toen de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen binnen waren, begon ik aan politiek te doen. Een zeer rare gewaarwording, ik dacht dat ik altijd al aan politiek deed.
Na talloze haatberichten op sociale media kreeg ik een privébericht van een bekende journalist: ‘Wij mogen niet meer praten nu je een politicus bent.’ Dat illustreert hoe wij politiek engagement in een hokje duwen. Terwijl we elke politieke actie net zouden moeten appreciëren.
Ons gebrek aan politieke betrokkenheid in Vlaanderen is cultureel. We zijn de tijden dat meneer pastoor niet mocht weten dat je een socialist was nog niet volledig ontgroeid. Dit is geen ode aan elke politicus in Vlaanderen. Maar laten we openlijk en actief onze meningen delen, misschien kunnen we zo bijdragen aan een meer betrokken samenleving.
Laten we niet langer toeschouwers zijn, maar actief het politieke landschap mee vormgeven.
