De prille tiener Sara zou ik het label knuffelfeminist willen geven. Wat ik voelde, noemde ik zelf geen feminisme, en mijn strijd beperkte zich tot hevige discussies in de klaslokalen van het katholiek college waar ik school liep. Waarom mogen vrouwen geen priesters worden? Niet dat ik zelf die ambitie had, maar het voelde ongelijk en oneerlijk.
Dat knuffelfeminisme ging sluimerend door in mijn eerste jaren van het hoger onderwijs. Ik bestempelde mezelf als equalist, want god forbid dat ik als mannenhater werd weggezet. Dat was helemaal niet het geval, verzekerde ik anderen. Ik had geen daddy issues. En mijn beste vrienden waren wel vijf mannen. Ik wou enkel dat de wereld er gelijker uitzag.
Ik deed er alles aan zodat mensen, en in het bijzonder mannen, geen aanstoot namen aan mijn feminisme.
Ik deed er alles aan zodat mensen, en in het bijzonder mannen, geen aanstoot namen aan mijn feminisme. Na mijn studies baande ik me een weg door plekken die witte mannen domineren. Ik paste me aan, steilde mijn haar, droeg wat ik dacht dat gepast was. Wat andere respectabele vrouwen droegen. Niet teveel kleur, niet te kort, niet te etnisch, niet teveel bling. Beweeg in de ruimte die je krijgt, zonder al te veeleisend te zijn, en wees dankbaar dat je deze plek hebt gekregen, want ze liggen niet voor het grijpen.
Sympathie
Maar op een dag besefte ik dat niemand in mijn omgeving écht beschermd werd tegen seksisme en racisme door dat respectabele of brave feminisme. Soms net integendeel. Het gaat niet ver genoeg om echt impact te hebben op veel vrouwen. Dat overwegend witte, hoogopgeleide en maatschappelijk aanvaarde feminisme is problematisch en vaak schadelijk voor mezelf en andere vrouwen, zoals non-binaire personen en transvrouwen, vrouwen met een migratieachtergrond, of vrouwen met een lager opleidingsniveau.
Ik verloor mezelf in sympathie proberen opwekken in plaats van muren te slopen. Was de voorwaarde voor een stem in het debat echt dat mannen met macht me leuk en aantrekkelijk moesten vinden?
Uit een waaier aan feminismes kan ik kiezen welk feminisme het best past bij hoe ik iets wil oplossen.
Jarenlang hing mijn feminisme dus af van mannen. Hoe zouden mijn bazen reageren? Hoe zouden mijn beste vrienden zich voelen? Wat zou mijn papa denken? Nu besliste ik dat ik mijn feministisch licht niet meer zou dimmen om ergens in te passen. Ik leerde om mijn feminisme te zien op een spectrum.
Uit een waaier aan feminismes kan ik kiezen welk feminisme het best past bij hoe ik iets wil oplossen of onder de aandacht wil brengen. Altijd met oog voor de noden van verschillende en vaak vergeten vrouwen. Mijn feminisme is nog steeds een smeltkroes, ingegeven door levenservaring, kennis, groei. Maar het is authentiek, en het is van mij.
Waar het kan, wil ik zo radicaal mogelijk blijven. Tegen de schenen schoppen van de beschermers van de status quo. Het patriarchaat moeten we maar eens platbranden. Dat brave feminisme kan een overlevingsmechanisme zijn wanneer witte mannen de plak zwaaien. Maar als dat niet voelt als wie jij bent, onderdruk het luide, radicale, rebelse feminisme dan niet. Brave feministen overleven aan tafels waar ze een stoel krijgen, revolutionaire feministen bouwen zelf de tafels.
