N-VA-voorzitter Bart De Wever heeft Vlaanderen gered van de extreemrechtse overspoeling. Het was alsof de paus persoonlijk de Grote Markt van Antwerpen zou oprijden om de burgemeester heilig te verklaren. Politieke analyses waren metaforische diepe buigingen voor het strategisch talent van De Wever.
Vlaams Belang en de angst voor een monsteroverwinning hadden onze alertheid voor het hardvochtig beleid en discours van N-VA verslapt.
Er werd geschreven en gepraat over de ‘overwinningsnederlaag’ van Vlaams Belang, en over hoe Tom Van Grieken in zijn ‘eerlijkheid’ de strategische fout had gemaakt om transpersonen het middelpunt van de politieke discussie te maken. Daar ging N-VA, slim gezien, niet in mee, en daardoor konden ze zich onderscheiden op rechts.
Vijandig
Ik snakte naar het gevoel van opluchting dat iedereen rond mij leek te voelen. Dat bleef uit. De rechten en het bestaan van mensen met een migratieachtergrond staan al jaren ter discussie in de politiek. Quasi alle partijen schoven daarbij op naar rechts. Als hobbyactivist in een steeds vijandiger wordend klimaat voor antiracisme, diversiteit en vrouwenrechten was de aanval die geopend werd op LGBTQIA+-rechten, in alle eerlijkheid, uitputtend.
Ik voelde dus vooral uitputting.
Mijn angst voor een verkleinend middenveld, voor besparingen in de zorg, voor een strenger, (nog) onmenselijker migratiebeleid, voor meer stigmatisering van mensen met migratieroots, voor nog minder ondersteuning voor de meest kwetsbaren en hulpbehoevenden, ga zo maar door, die angst bleef. Hij ebde niet weg door die golf van opluchting waarnaar ik zo verlangde.
Vlaams Belang en de angst voor een monsteroverwinning hadden onze alertheid voor het hardvochtig beleid en discours van N-VA verslapt. Dat zal wellicht een deel zijn van de strategie van de Vlaamse Julius Caesar of Augustus, en het heeft gewerkt.
Redders van Vlaanderen
De politiek en het journaille hebben er collectief voor gezorgd dat alle ogen op Vlaams Belang waren gericht, en dat zij het debat bepaalden. Sommigen zagen er heil in om hun migratiestandpunten na te praten, zoals Vooruit en cd&v, anderen zaten voortdurend alleen in een defensieve positie, zoals Groen.
De focus lag zo sterk op een grote overwinning van Vlaams Belang proberen vermijden dat N-VA een blinde vlek werd. Voor het beleid en het discours van de uiteindelijke winnaar van de verkiezingen hadden we oogkleppen op.
In de Vlaamse regering heeft N-VA zijn ware gelaat getoond: besparingen en stigmatisering van kwetsbare groepen.
Nochtans hebben ze dat nooit onder stoelen of banken gestoken. In de Vlaamse regering heeft N-VA zijn ware gelaat getoond: besparingen op het openbaar vervoer, aanvallen op het middenveld, het stigmatiserende beleid over werklozen, langdurig zieken, of mensen met migratieroots, de wachtlijsten in de zorg, het lerarentekort, de weigerachtige houding tegenover alles wat gelijke kansen en gelijke behandeling bewerkstelligt, zoals praktijktesten, het absolute tekort aan sociale woningen en het dedain tegenover wie ze nodig heeft – het is niet omdat ze LGBTQIA+-rechten (nog) niet in het vizier hebben genomen, dat ze een zachte partij zijn.
De N-VA is een hardvochtige partij. Hen voorstellen als ‘redders van Vlaanderen’ is niet alleen fout, maar ook problematisch. Vooruit en cd&v hebben zeker bijgedragen tot de normalisering van een hardvochtig rechts beleid en discours en met de collectieve zucht van opluchting en de bijna-heiligverklaring van Bart De Wever is die normalisering compleet.
