‘De situatie in het woonzorgcentrum is zo schrijnend, dat de bewoners zeer afhankelijk zijn van familie en vrijwilligers voor het geven van eten en andere verzorging. Bewoners die op een beschermde afdeling zitten, en dus op termijn niets meer zelf kunnen doen, krijgen niet de ondersteuning die ze nodig hebben. Onze familie overwoog al om onze dierbare daar weg te halen.'
'Maar tijdens de coronapandemie was er onvoldoende aanbod aan thuiszorg en in de nabije omgeving zijn geen andere instellingen. Dus kiezen we ervoor om dagelijks meerdere keren langs te gaan om ook zelf voor ons familielid te kunnen zorgen. Wij springen ook zelf regelmatig in om andere bewoners te helpen met eten of om even met hen te praten, omdat er anders niemand is die naar hen omkijkt.’
"Het zorgpersoneel vertrekt omdat ze de omstandigheden niet meer kunnen aanzien."
Een minimum aan personeel en besparingen op incontentiemateriaal
‘Je merkt het winstbejag in alles. De porties van het eten zijn onvoldoende, drankenrondes worden verminderd zodat bewoners minder naar het toilet moeten, op incontinentiemateriaal wordt bespaard en er wordt slechts een minimum aan personeel ingezet. Daardoor krijgt het personeel dat zijn best wil doen het heel moeilijk om in die omstandigheden te werken. Uiteindelijk vertrekken ze, omdat ze het niet meer kunnen aanzien.'
'Dat een commercieel bedrijf winst moet maken, daar kan ik mee leven, maar dat mag nooit ten koste gaan van de bewoners. Die hebben hun hele leven keihard gewerkt en verdienen een respectvolle en mooie oude dag.’
*Julia is een schuilnaam
