Ann Vermorgen, voorzitter ACV
De algemene staking op 31 maart komt er niet zomaar. Ze is het resultaat van de woede en onvrede van werknemers over een onevenwichtig regeerakkoord. De maatregelen van de nieuwe regering leggen de lasten van besparingen bijna uitsluitend op de schouders van werknemers – en dat terwijl vermogens en ondernemingen nauwelijks hun steentje bijdragen.
De lasten van besparingen liggen bijna uitsluitend op de schouders van werknemers, terwijl vermogens en ondernemingen nauwelijks hun steentje bijdragen.
De vooropgestelde maatregelen ondermijnen niet alleen onze huidige arbeidsmarkt, maar ontwrichten ook de toekomst van onze samenleving.
Het huidige akkoord maakt onze maatschappij niet sterker, eerlijker of duurzamer. Integendeel, de gemaakte keuzes leiden tot een hardere, individualistischere samenleving. Werknemers, en zeker jongeren, dragen de zwaarste lasten. Zij zullen de gevolgen voelen in hun persoonlijke situatie en in hun kansen op een stabiele toekomst.
Scharrelbanen
Door te kiezen voor flexibilisering van arbeidstijd en statuten die de sociale zekerheid verzwakken, wordt het normaliseren van scharrelbanen in de hand gewerkt. Dat heeft effect op werknemers vandaag, maar zal nog meer doorwegen in de toekomst. Het ondermijnt de loopbaanmogelijkheden van jongeren en de opbouw van hun rechten.
Het is onaanvaardbaar dat toekomstige generaties geconfronteerd worden met een arbeidsmarkt waarin zekerheid en kansen op een goede, stabiele baan systematisch worden verkleind.
Tegelijk bouwt de regering in haar beleid een muur op voor de toegang tot sociale rechten en het behoud ervan. Denk aan de voorwaarden voor het behouden van werkloosheidsuitkeringen, de mogelijkheid voor een landingsbaan of mogelijkheden tot vervroegd pensioen. Deeltijders, en vooral vrouwen, betalen nu al de rekening, een groep die alleen zal groeien in een geflexibiliseerde arbeidsmarkt.
De keuze om de sterkste schouders slechts een fractie te laten bijdragen, druist in tegen elke opvatting van solidariteit. Daarbij moet de inspanning voor de begroting eerlijker verdeeld worden, zodat vermogens en ondernemingen ook bijdragen aan de samenleving.
Alternatieven
Niets van dit alles is onvermijdelijk, zolang de wil er is om te kijken naar alternatieven. Alternatieven die toelaten de koopkracht duurzaam te versterken, zoals een eerlijke en vrije loonvorming. Alternatieven die toelaten om werkbaar aan de slag te blijven, met meer tijd tijdens én op het einde van de loopbaan.
Waar preventie en kansen op werken primeren boven het bestraffen van ziekte of (tijdelijke) werkloosheid met een pensioenmalus. Waar sterke publieke diensten als troef beschouwd worden en niet als kostenpost.
Deze staking is een oproep aan beleidsmakers om respect te tonen voor alle werknemers en hun toekomst – en in het bijzonder die van de jongeren – te beschermen.
Wij eisen dan ook bijsturingen die de impact op werknemers structureel verminderen – niet louter als overgangsmaatregelen, maar fundamenteel. Wij eisen dat het sociaal overleg daarin ten volle erkend wordt, en onafhankelijk de beslissingen kan nemen die de sociale partners toekomen.
Deze staking is een duidelijke oproep aan beleidsmakers om respect te tonen voor alle werknemers en hun toekomst – en in het bijzonder die van de jongeren – te beschermen.
